Πόσο συχνά σκεφτόμαστε τι σημαίνει πραγματικά να υπάρχει ελεύθερος Τύπος; Συνήθως το θεωρούμε δεδομένο: ανοίγουμε την τηλεόραση, διαβάζουμε ειδήσεις στο διαδίκτυο, αγοράζουμε μια εφημερίδα. Όμως η φίμωση του Τύπου είναι μια πραγματικότητα που μπορεί να πάρει πολλές μορφές – από τη λογοκρισία και τις διώξεις δημοσιογράφων μέχρι τις οικονομικές πιέσεις και τις «άβολες» σιωπές. Και κάθε φορά που αυτό συμβαίνει, δεν χάνει μόνο ο δημοσιογράφος το δικαίωμα να μιλήσει· χάνουμε όλοι μας το δικαίωμα να γνωρίζουμε. Η ελευθερία του λόγου δεν είναι μια αφηρημένη έννοια που αφορά μόνο συντάγματα και νόμους. Είναι το οξυγόνο της δημοκρατίας. Μας δίνει τη δυνατότητα να ακούμε διαφορετικές απόψεις, να κρίνουμε μόνοι μας την αλήθεια και να αντιστεκόμαστε στην προπαγάνδα. Αν χαθεί, τότε η κοινωνία μας παύει να είναι ζωντανή, γίνεται μια κοινωνία που ακούει μόνο μία φωνή, εκείνη της εξουσίας. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντική η ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας . Ο δημοσιογράφος δεν πρέπει να είναι υπάλληλος ...