Υπάρχει μια φράση που ακούμε ξανά και ξανά: «Πρέπει να κλείσεις τον κύκλο». Σαν να είναι κάτι απλό. Όπως να γυρίσεις μια σελίδα ή να σβήσεις έναν αριθμό από το κινητό σου. Σαν να μην είναι ο κύκλος εκείνος ένας κόσμος ολόκληρος που κάποτε ήταν το «σπίτι» σου. Όμως η αλήθεια είναι πως, όσο εύκολα αρχίζουμε κύκλους, σχέσεις, δουλειές, φιλίες, όνειρα, τόσο δύσκολα τους τελειώνουμε. Γιατί κάθε τέλος, όσο απελευθερωτικό κι αν μοιάζει στη θεωρία, στην πράξη κουβαλά φόβο, απώλεια και, κυρίως, αναμέτρηση με τον εαυτό μας. Η παγίδα της συνήθειας Συχνά δεν μένουμε σε καταστάσεις επειδή μας γεμίζουν ή μας εξελίσσουν. Μένουμε γιατί τις μάθαμε. Τις φορέσαμε πάνω μας σαν δεύτερο δέρμα. Ξέρουμε πώς λειτουργούν, ακόμα κι όταν μας πληγώνουν. Και τελικά, όσο τοξική κι αν είναι μια κατάσταση, η προβλεψιμότητά της προσφέρει μια παράδοξη ασφάλεια. Γιατί το άγνωστο, ακόμη και όταν υπόσχεται κάτι καλύτερο, τρομάζει. Η ελπίδα που επιμένει Άλλες φορές, το να κλείσουμε έναν κύκλο σημαίνει να αποδεχτο...