Μετά τα 40 ... το σώμα δεν είναι εχθρός μας
Ίσως ήταν εκείνο το πρώτο παντελόνι που ξαφνικά δεν μας έκανε. Ίσως μια φωτογραφία στην οποία δεν μας άρεσε το είδωλο μας. Ίσως η ζυγαριά, που για κάποιο λόγο άρχισε να δείχνει έναν αριθμό λίγο μεγαλύτερο από εκείνον που είχαμε συνηθίσει.
Και τότε ξεκινάμε… Λιγότερο φαγητό, περισσότερη άσκηση, περισσότερη προσπάθεια και όταν ο αριθμός δεν πέφτει όσο περιμέναμε, έρχεται η απογοήτευση.
Μήπως δεν προσπαθούμε αρκετά; Μήπως πρέπει να γυμναστούμε περισσότερο; Μήπως κάτι κάνουμε λάθος; Μήπως όμως το ερώτημα πρέπει να είναι διαφορετικό; Μήπως απλώς το σώμα μας έχει αλλάξει και εμείς δεν έχουμε μάθει ακόμη να αλλάζουμε μαζί του;
Μετά τα 40 πολλά πράγματα στη ζωή μας δεν είναι όπως πριν. Δεν έχουμε την ίδια καθημερινότητα, τον ίδιο ρυθμό, τον ίδιο ύπνο, την ίδια ενέργεια. Οι ορμονικές αλλαγές κάνουν επίσης αισθητή την παρουσία τους και το σώμα μπορεί να αρχίσει να ανταποκρίνεται διαφορετικά στη διατροφή και στην άσκηση.
Σε αυτή τη χρονική στιγμή, χρειάζεται να κάνουμε μια μικρή παύση. Γιατί η αυξομείωση του σωματικού βάρους δεν είναι πάντα μια ιστορία αποτυχίας ή επιτυχίας. Δεν είμαστε καλύτερες επειδή χάσαμε τρία κιλά, ούτε αποτύχαμε επειδή πήραμε δύο. Και σίγουρα δεν χωράει ολόκληρη η αξία μας σε έναν αριθμό.
Ίσως μεγαλώνοντας χρειάζεται να αλλάξουμε και τον λόγο για τον οποίο γυμναζόμαστε. Δεν χρειάζεται κάθε φορά που ανεβαίνουμε στη ζυγαριά να αποφασίζουμε ότι «από Δευτέρα θα λιώσουμε στο γυμναστήριο». Η άσκηση μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από τιμωρία. Μπορεί να είναι ο τρόπος να κρατήσουμε το σώμα μας δυνατό, να διατηρήσουμε τη μυϊκή μας δύναμη, την αντοχή και την κινητικότητά μας. Να έχουμε περισσότερη ενέργεια στην καθημερινότητα και, κυρίως, να νιώθουμε ότι φροντίζουμε τον εαυτό μας.
Άλλες ημέρες θα περπατήσουμε, άλλες θα κάνουμε ενδυνάμωση, άλλες μπορεί να έχουμε διάθεση για περισσότερη άσκηση και κάποιες ημέρες θα χρειαστούμε απλώς ξεκούραση. Και αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείψαμε την προσπάθεια. Απεναντίας, σημαίνει ότι μάθαμε να ακούμε το σώμα μας.
Για όσες από εμάς ζούμε παράλληλα με ένα αυτοάνοσο, αυτή η σχέση με το σώμα μπορεί να είναι ακόμη πιο δύσκολη. Υπάρχουν ημέρες που αισθανόμαστε δυνατές και ημέρες που η κούραση ή κάποια συμπτώματα μας αναγκάζουν να χαμηλώσουμε ρυθμούς. Δεν μπορούμε πάντα να λειτουργούμε με το ίδιο πρόγραμμα και την ίδια ένταση. Ίσως, αυτό είναι ένα ακόμη μάθημα που χρειάζεται να αποδεχτούμε, ότι δεν χρειάζεται να πιέζουμε το σώμα μας για να αποδείξουμε ότι είμαστε δυνατές. Δύναμη μπορεί να είναι και το να ξέρουμε πότε πρέπει να σταματήσουμε.
Φυσικά, όταν υπάρχει κάποιο αυτοάνοσο ή άλλο πρόβλημα υγείας, η άσκηση και οι αλλαγές στη διατροφή χρειάζεται να προσαρμόζονται στην προσωπική μας κατάσταση και στις οδηγίες των ειδικών που μας παρακολουθούν.
Δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στα 25 μας χρόνια, ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Έχουμε συνηθίσει να θυμόμαστε το σώμα που είχαμε κάποτε και να θέλουμε να επιστρέψουμε σε αυτό. Όμως δεν είμαστε πια εκείνες οι γυναίκες και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Σήμερα γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Ξέρουμε τι μας κουράζει, τι μας κάνει καλά, τι αξίζει τον κόπο και τι όχι. Έχουμε περάσει δυσκολίες, έχουμε μεγαλώσει, έχουμε αλλάξει. Γιατί λοιπόν να απαιτούμε από το σώμα μας να μείνει ίδιο;
Μετά τα 40 ίσως χρειάζεται να σταματήσουμε να κυνηγάμε το σώμα που είχαμε και να αρχίσουμε να φροντίζουμε το σώμα που έχουμε. Να τρώμε καλύτερα όχι επειδή τιμωρούμε τον εαυτό μας, να γυμναζόμαστε όχι επειδή ντρεπόμαστε για το σώμα μας, να θέλουμε να χάσουμε βάρος, αν αυτό είναι κάτι που χρειαζόμαστε, χωρίς όμως να πιστεύουμε ότι χάνοντας κιλά κερδίζουμε αυτοπεποίθησή.
Χρειάζεται να είμαστε δυνατές, υγιείς και καλά με τον εαυτό μας. Το σώμα μας μετά τα 40 δεν είναι ο εχθρός μας, είναι το σώμα που μας έχει φέρει μέχρι εδώ και ίσως ήρθε η ώρα να του φερθούμε με λίγο περισσότερη κατανόηση και λίγο λιγότερη αυστηρότητα.
Γράφει η Βογιατζάκη Δέσποινα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου