Η σχέση ανάμεσα στην οικογένεια και το σχολείο υπήρξε πάντοτε καθοριστικός παράγοντας για την ανάπτυξη του παιδιού. Σήμερα, όμως, αυτή η σχέση δοκιμάζεται από νέες κοινωνικές συνθήκες, αυξημένες απαιτήσεις και μια αισθητή αλλαγή νοοτροπίας πολλών γονέων απέναντι στο σχολείο και στους παιδαγωγούς. Από την οπτική των εκπαιδευτικών, η ανάγκη για ουσιαστική συνεργασία δεν ήταν ποτέ πιο επιτακτική.
Παλαιότερα, ο παιδαγωγός αντιμετωπιζόταν ως σύμμαχος της οικογένειας και πρόσωπο με κύρος. Δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν διαφωνίες, όμως υπήρχε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον ρόλο του σχολείου. Σήμερα, αρκετοί εκπαιδευτικοί βιώνουν μια διαφορετική πραγματικότητα, συχνές αμφισβητήσεις, άμεσες απαιτήσεις, έντονη κριτική και την αντίληψη ότι ο γονέας λειτουργεί ως “πελάτης” που ζητά άμεση ικανοποίηση. Αυτό δεν αφορά όλους τους γονείς, αλλά αποτελεί τάση που εμφανίζεται ολοένα και συχνότερα.
Η μεταβολή αυτή συνδέεται με πολλούς παράγοντες, οπως την πίεση της καθημερινότητας, την ανασφάλεια για το μέλλον των παιδιών, την υπερπροστατευτικότητα, αλλά και την κουλτούρα της στιγμιαίας επιβεβαίωσης που ενισχύεται από τα ψηφιακά μέσα. Όταν κάθε δυσκολία θεωρείται απειλή και κάθε παρατήρηση προσβολή, τότε η συνεργασία γίνεται δύσκολη.
Οι εκπαιδευτικοί δεν αναμένουν “τέλειους γονείς”. Αναμένουν, όμως, μια στάση συνεργασίας και αμοιβαίου σεβασμού. Ο παιδαγωγός εργάζεται καθημερινά με ομάδες παιδιών, διαχειρίζεται διαφορετικές ανάγκες, συμπεριφορές και μαθησιακά επίπεδα. Για να είναι αποτελεσματικός, χρειάζεται οι γονείς να αναγνωρίζουν ότι το σχολείο δεν είναι χώρος εξυπηρέτησης, αλλά κοινότητα μάθησης.
Αυτό σημαίνει πως οι γονείς χρειάζεται πρώτα να ακούν και να κατανοούν τα δεδομένα πριν προχωρήσουν σε κρίσεις ή συμπεράσματα. Η επικοινωνία με το σχολείο είναι πιο ουσιαστική όταν γίνεται με διάθεση συνεργασίας και κατανόησης, αντί με ένταση ή αντιπαράθεση. Παράλληλα, είναι σημαντικό να μην υπονομεύεται ο ρόλος του εκπαιδευτικού μπροστά στο παιδί, καθώς έτσι αποδυναμώνεται η σχέση εμπιστοσύνης που χρειάζεται να υπάρχει. Οι γονείς καλούνται επίσης να στηρίζουν τους βασικούς κανόνες, τα όρια και τη συνέπεια που θέτει το σχολείο, ώστε το παιδί να λαμβάνει σταθερά μηνύματα. Τέλος, όταν προκύπτουν δυσκολίες στη συμπεριφορά ή στη μάθηση, η κοινή προσπάθεια οικογένειας και σχολείου αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό δρόμο για την αντιμετώπισή τους.
Όταν το παιδί λαμβάνει κοινά μηνύματα από το σπίτι και το σχολείο, νιώθει ασφάλεια και εξελίσσεται πιο ομαλά.
Στη σύγχρονη εποχή, αρκετοί γονείς σπεύδουν να υπερασπιστούν το παιδί πριν διερευνήσουν τι έχει συμβεί. Άλλοι θεωρούν ότι κάθε αποτυχία οφείλεται στο σχολείο ή ότι η πειθαρχία έχει μόνο αρνητική έννοια. Ωστόσο, η εκπαίδευση δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ευθύνη, όρια και συνέπειες.
Η γονεϊκή στήριξη δεν σημαίνει τυφλή υπεράσπιση. Σημαίνει να βοηθάς το παιδί να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του, να σέβεται τους άλλους και να αποδέχεται ότι η πρόοδος απαιτεί προσπάθεια. Όταν ο γονέας μεταφέρει στο παιδί ότι ο δάσκαλος είναι “αντίπαλος”, τότε το παιδί χάνει έναν πολύτιμο οδηγό.
Η συνεργασία οικογένειας και σχολείου δεν χτίζεται με τυπικές συναντήσεις, αλλά με κουλτούρα εμπιστοσύνης. Χρειάζονται σαφή κανάλια επικοινωνίας, τακτική ενημέρωση, κοινή γραμμή σε βασικά ζητήματα και διάθεση επίλυσης προβλημάτων χωρίς συγκρούσεις.
Οι γονείς χρειάζεται να βλέπουν τον παιδαγωγό ως συνεργάτη και όχι ως ελεγχόμενο υπάλληλο. Αντίστοιχα, το σχολείο οφείλει να ακούει τις αγωνίες της οικογένειας και να διατηρεί ανοιχτό διάλογο. Η επιτυχία βρίσκεται στη συνάντηση των δύο πλευρών.
Το παιδί μεγαλώνει ανάμεσα σε δύο βασικούς κόσμους, το σπίτι και το σχολείο. Όταν αυτοί οι κόσμοι συγκρούονται, το παιδί μπερδεύεται. Όταν συνεργάζονται, το παιδί δυναμώνει. Η νέα εποχή απαιτεί αλλαγή νοοτροπίας με λιγότερη καχυποψία και περισσότερη εμπιστοσύνη, με λιγότερη αντιπαράθεση και περισσότερη συνυπευθυνότητα. Εκεί βρίσκεται το μέλλον της εκπαίδευσης.
Και ίσως εκεί κρύβεται και η μεγαλύτερη ελπίδα. Όταν γονείς και παιδαγωγοί επιλέγουν να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλον, το παιδί νιώθει πως οι σημαντικοί άνθρωποι της ζωής του το στηρίζουν με κοινή καρδιά και κοινό στόχο. Μέσα σε αυτό το κλίμα αγάπης, ασφάλειας και συνεργασίας, ανθίζει η αυτοπεποίθηση, καλλιεργείται ο χαρακτήρας και γεννιούνται οι αυριανοί ενήλικες που θα χτίσουν μια καλύτερη κοινωνία. Γιατί κάθε παιδί που μεγαλώνει με ενότητα γύρω του, μαθαίνει και το ίδιο να ενώνει τον κόσμο.
Γράφει η Βογιατζάκη Δέσποινα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου