Πόσο δύσκολα κλείνουμε κύκλους

 

Υπάρχει μια φράση που ακούμε ξανά και ξανά: «Πρέπει να κλείσεις τον κύκλο». Σαν να είναι κάτι απλό. Όπως να γυρίσεις μια σελίδα ή να σβήσεις έναν αριθμό από το κινητό σου. Σαν να μην είναι ο κύκλος εκείνος ένας κόσμος ολόκληρος που κάποτε ήταν το «σπίτι» σου. Όμως η αλήθεια είναι πως, όσο εύκολα αρχίζουμε κύκλους, σχέσεις, δουλειές, φιλίες, όνειρα, τόσο δύσκολα τους τελειώνουμε. Γιατί κάθε τέλος, όσο απελευθερωτικό κι αν μοιάζει στη θεωρία, στην πράξη κουβαλά φόβο, απώλεια και, κυρίως, αναμέτρηση με τον εαυτό μας.

Η παγίδα της συνήθειας

Συχνά δεν μένουμε σε καταστάσεις επειδή μας γεμίζουν ή μας εξελίσσουν. Μένουμε γιατί τις μάθαμε. Τις φορέσαμε πάνω μας σαν δεύτερο δέρμα. Ξέρουμε πώς λειτουργούν, ακόμα κι όταν μας πληγώνουν. Και τελικά, όσο τοξική κι αν είναι μια κατάσταση, η προβλεψιμότητά της προσφέρει μια παράδοξη ασφάλεια. Γιατί το άγνωστο, ακόμη και όταν υπόσχεται κάτι καλύτερο, τρομάζει.

Η ελπίδα που επιμένει

Άλλες φορές, το να κλείσουμε έναν κύκλο σημαίνει να αποδεχτούμε ότι κάτι που θέλαμε πολύ… δεν έγινε. Κι αυτό πονάει. Μας φέρνει αντιμέτωπους με τη δική μας ματαίωση. Κρατάμε τότε ανοικτές πόρτες «μήπως», «αν», «ίσως». Το κάνουμε στο όνομα της πίστης, αλλά συχνά είναι μια μορφή άρνησης. Μια ελπίδα που, αντί να μας εμπνέει, μας κρατά στάσιμους.

Ο ρόλος του φόβου

Το πιο δύσκολο στον αποχαιρετισμό δεν είναι να αφήσουμε κάτι ή κάποιον πίσω. Είναι να εμπιστευτούμε ότι μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς αυτό. Ο φόβος της μοναξιάς, της αποτυχίας, της απόφασης που δεν έχει γυρισμό μάς παραλύει. Προτιμούμε, πολλές φορές, να ζούμε με μια ανοιχτή πληγή, παρά να τη ράψουμε και να ζήσουμε με την ουλή της.

Κι όταν ο κύκλος είναι επαγγελματικός…

Ίσως οι πιο δύσκολοι κύκλοι να είναι αυτοί που σχετίζονται με την επαγγελματική μας ταυτότητα. Εκεί όπου η δουλειά δεν είναι απλώς βιοπορισμός, αλλά ταυτόχρονα κύρος, αυτοεπιβεβαίωση, κοινωνική θέση. Πόσοι μένουν εγκλωβισμένοι σε επαγγέλματα που δεν τους εμπνέουν πια, αλλά δεν τολμούν να αλλάξουν, από φόβο για το άγνωστο ή γιατί θεωρούν πως «είναι πια αργά»; Και πόσοι άλλοι κρατούν πεισματικά το τιμόνι μιας θέσης ή ενός ρόλου, ακόμη κι όταν μέσα τους ξέρουν ότι ήρθε η ώρα να αποχωρήσουν; Όχι από εγωισμό πάντα. Αλλά από έναν υπόγειο τρόμο: «Ποιος είμαι χωρίς την ιδιότητα; Χωρίς το γραφείο, την κάρτα, την εξουσία ή την καθημερινή αναγνώριση;» Το να αποχωρήσει κανείς αξιοπρεπώς, δίνοντας χώρο στους επόμενους, δεν είναι απώλεια. Είναι ωριμότητα. Είναι δύναμη. Και είναι μια από τις πιο όμορφες μορφές αυτοσεβασμού.

Όμως υπάρχει και κάτι άλλο…

Το κλείσιμο ενός κύκλου δεν είναι μόνο τέλος. Είναι και αρχή. Δεν είναι απόρριψη. Είναι επιλογή. Δεν είναι ήττα. Είναι θάρρος. Και όσο τρομακτικό κι αν φαντάζει, όσο κόπο κι αν απαιτεί, κουβαλά πάντα μια υπόσχεση: πως κάπου αλλού, ένας νέος κύκλος περιμένει να ανοίξει. Με πιο υγιή όρια, με περισσότερη αυτογνωσία, με βαθύτερη αλήθεια.

Κάθε φορά που κλείνουμε έναν κύκλο, στην πραγματικότητα παίρνουμε μια στάση απέναντι στον εαυτό μας. Λέμε «ναι» σε αυτό που είμαστε σήμερα και «όχι» σε εκείνο που μας κρατά δέσμιους του χθες.

Κι αν κάτι αξίζει πραγματικά στη ζωή, είναι να έχουμε το κουράγιο να προχωράμε. Με το βλέμμα στραμμένο μπροστά, ακόμα κι αν στο βάθος της καρδιάς μας κάποιοι κύκλοι πάντα θα παραμένουν ανοιχτοί. Ως μνήμες. Όχι ως φυλακές.

Βογιατζάκη Δέσποινα