Κινητό, αυτή η μάστιγα.

Η εμμονή με το κινητό χαρακτηρίζει την εποχή που ζούμε. Όλοι, μικροί και μεγάλοι, εθισμένοι μπροστά σε μια οθόνη. Οι ώρες κυλάνε, οι άνθρωποι μας προσπερνάνε και η ζωή φεύγει ... Αλλά το κινητό, παραμένει προέκταση του χεριού μας, να καλύπτει συνεχόμενα το πρόσωπο μας και τα συναισθήματα μας να προφυλάσσονται από τον πραγματικό κόσμο.

Πόσες φορές, αλήθεια, δεν έχουμε βρεθεί σε παρέες όπου αντί να επιδιώκουμε την άμεση επικοινωνία, αυτήν για την οποία μας οδήγησε στο να βρεθούμε μαζί, εμείς έχουμε πάρει στο χέρι το κινητό και scrollάρουμε στο διαδίκτυο; Η αλήθεια είναι ότι η περιέργεια ή το κουτσομπολιό για το τι ανέβασαν στα κοινωνικά δίκτια φίλοι και γνωστοί είναι μεγαλύτερη από την περιέργεια ή το ενδιαφέρον για το τι έχει να μας πει ο συνομιλητής μας.

 

Ενδεχομένως να μην μπορούμε να το αντιληφθούμε αλλά όταν παίρνουμε το κινητό στα χέρια μας, την ώρα που κάποιος μας μιλάει, δείχνει ότι στην πραγματικότητα δεν μας ενδιαφέρει τι μας λέει ή ακόμα χειρότερα, έχουμε βαρεθεί την παρουσία του. Αυτό το φαινόμενο έχει πάρει το όνομα "Phubbing". Μια σύνθετη λέξη, από το "phone" και το "snubbing", δηλαδή από το "τηλέφωνο' και το "αγνοώ".

Η ζωή είναι έξω, είναι ανάμεσα στους φίλους μας και στην οικογένεια μας. Είναι σε στιγμές που μας χαρίζουν γέλια, συζητήσεις και οι αναμνήσεις μας είναι αυτές οι στιγμές. Μετά από λίγες μέρες, μήνες, χρόνια κανένας δεν θυμάται πόσα like κέρδισε ή τι ανάρτησε κάποιος άλλος. Αντίθετα, οι αναμνήσεις από τις στιγμές που ζήσαμε μας γεμίζουν με χαρά και αγάπη, μιας και αποτυπώνονται στη ψυχή μας!

Είναι προτιμότερο, για την ψυχική μας ισορροπία κυρίως, να μιλήσουμε με κάποιον έχοντας τον μπροστά μας, παρά μέσω μηνυμάτων. Δεν πειράζει ακόμα και αν διαφωνήσουμε μαζί του, αρκεί να γίνει δια ζώσης! Έχουμε δημιουργήσει μια αόρατη - προστατευτική φούσκα γύρω από τον εαυτό μας, πιστεύοντας ότι αυτό είναι καλό για τα συναισθήματα μας. Το αποτέλεσμα αυτής της συνήθειας, είναι να έχουμε ξεχάσει να συζητάμε, να διαφωνούμε ή να φλερτάρουμε. Θεωρούμε πια ότι ένα like ή μια σειρά μηνυμάτων στο chat είναι ένδειξη ενδιαφέροντος, είναι φλερτ ... Έχουμε ξεχάσει να μιλάμε και να ακούμε, με λίγα λόγια να συνυπάρχουμε. Καλύπτουμε τα συναισθήματα μας πίσω από εικόνες emoticons, χωρίς να ζούμε το συναίσθημα μας.

Στιγμές με τον/την σύντροφο μας, στιγμιότυπα της καθημερινότητας των παιδιών μας, ένα ηλιοβασίλεμα ή μια πανσέληνος, ακόμα και αυτές οι στιγμές που διαδραματίζονται μπροστά μας, εκείνη τη στιγμή είναι αόρατες και ανύπαρκτες αν δεν έχουμε προλάβει να τις απαθανατίσουμε στο κινητό μας, σε μια φωτογραφική λήψη.

Έχουμε, δυστυχώς, εκπαιδεύσει τα μάτια μας να βλέπουν μόνο ότι υπάρχει μέσα σε μια οθόνη, αντί να κοιτάζουν την ζωή! Ίσως στην πραγματικότητα, αυτό να έχουμε πραγματικά ανάγκη. Να μάθουμε ξανά να ζούμε, όχι  μέσω του ψηφιακού κόσμου, αλλά μέσα από την πραγματική ζωή!

 

Βογιατζάκη Δέσποινα