Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φλεγόμενες κερκίδες



Το φαινόμενο της βίας στα γήπεδα σε οργανωμένο επίπεδο δεν είναι καθόλου πρόσφατο αφού η εμφάνιση του τοποθετείται στα τέλη του 19ου αιώνα, δηλαδή λίγο μετά την οργάνωση της σύγχρονης μορφής του ποδοσφαίρου στην Αγγλία και την εξάπλωσή της στα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης.

Η βία στα γήπεδα είναι ένα βαθιά κοινωνικό φαινόμενο με συγκεκριμένες αιτίες. Όσο αυξάνεται η επιθετικότητα στην κοινωνία με αναλογικό τρόπο θα αυξάνεται και στον αθλητισμό.

Μια από τις μεγαλύτερες αιτίες της βίας προέρχεται μέσα από την οικογένεια. Ασυνείδητα οι οικογένειες έχοντας στο μυαλό τους να στρέψουν τα παιδιά τους στον αθλητισμό και να τα απομακρύνουν από οθόνες υπολογιστών ή από τις "κακές παρέες" ή ακόμα γιατί στον αθλητισμό έγραψαν το παιδί τους ο οικογενειακός φίλος ή ο συνάδελφος, τα εκπαιδεύουν στον οπαδισμο.

Με τον ίδιο τρόπο που οι γονείς φέρονται στα παιδιά τους ως προς το κομμάτι του σχολείου, πιέζοντας όχι για την μόρφωση αλλά για την πρωτιά και καταπιέζοντας τα θέλω του παιδιού ώστε να αναδειχθούν και να πάρουν μορφή τα ανεκπλήρωτα όνειρα που εκείνοι είχαν, έχουν ως συνέπεια τα παιδιά να φεύγουν από τη φυσική τους πορεία που είναι το παιχνίδι και να εισχωρούν στον κόσμο του οπαδισμου.

Δεν είναι τυχαίο που το 70% των παιδιών που ασχολούνται με τον αθλητισμό παγκοσμίως, το εγκαταλείπουν στην ηλικία του γυμνασίου, μιας και δεν αντέχουν πια την πίεση από το σπίτι και των προπονητών τους.

Τα παιδιά μαθαίνουν από συμπεριφορές και όχι από λόγια. Τείνουν να επαναλαμβάνουν και να μαθαίνουν πιο εύκολα μια αρνητική συμπεριφορά απ'οτι μια θετική συμπεριφορά που θα τους πάρει περισσότερο χρόνο αφομοίωσης. Όταν βλέπουν τον γονέα να τσακώνεται με τον προπονητή γιατί το παιδί του δεν επιλέχθηκε να συμμετέχει στο συγκεκριμένο παιχνίδι ή τον γονέα του να τσακώνεται στις κερκίδες με άλλους γονείς, περνάει στο υποσυνείδητο του, γίνεται μάθηση που αρχίζει και εκείνο να το εφαρμόζει στη δική του καθημερινότητα.

Η βία στα γήπεδα προέρχεται από εμάς, από τις συνήθειες και τις αντιδράσεις μας. Δεν φταίει μόνο το οικογενειακό προφίλ, εξίσου σημαντικές αιτίες χουλιγκανισμού προέρχονται από τους οργανωμένους οπαδούς με κοινωνικά προβλήματα και από τον τρόπο προβολής των αθλημάτων και της βίας στα γήπεδα από τα Μ.Μ.Ε.

Γράφει η Βογιατζάκη Δέσποινα 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο: Από την Άγνοια στο Φως

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που δεν μοιάζουν απλώς με μια αλλαγή. Μοιάζουν με μια εσωτερική αποκάλυψη. Η διάγνωση με Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο δεν ήρθε σαν μια απλή απάντηση. Ήρθε σαν ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που μου έδειξε όλα όσα ένιωθα, αλλά δεν τολμούσα να παραδεχτώ. Πριν από αυτή τη στιγμή, υπήρχε μια σιωπηλή μάχη. Μια καθημερινότητα γεμάτη κούραση χωρίς εξήγηση, πρωινά που ξεκινούσαν ήδη βαριά, συναισθήματα που άλλαζαν χωρίς προειδοποίηση. Και το πιο δύσκολο απ’ όλα; Η αμφιβολία. Εκείνη η φωνή μέσα μου που ψιθύριζε “μήπως υπερβάλλεις; μήπως είναι όλα στο μυαλό σου;”. Και μετά ήρθε η διάγνωση. Όχι σαν λύτρωση. Όχι αμέσως. Πρώτα ήρθε ο φόβος. Το άγνωστο. Τα ερωτήματα που δεν είχαν ακόμη απαντήσεις. Ένιωσα να χάνω κάτι από τον έλεγχο που νόμιζα ότι είχα. Σαν να άλλαζε κάτι μέσα μου χωρίς τη συγκατάθεσή μου. Όμως, σιγά σιγά, κάτι άρχισε να μετακινείται. Όχι γύρω μου, αλλά μέσα μου. Άρχισα να καταλαβαίνω πως το σώμα μου δεν ήταν εχθρός. Δεν με πρόδιδε. Ήταν σαν να μου μιλούσε εδώ και ...

Οικογένεια και Σχολείο, το μυστικό για παιδιά που ανθίζουν

Η σχέση ανάμεσα στην οικογένεια και το σχολείο υπήρξε πάντοτε καθοριστικός παράγοντας για την ανάπτυξη του παιδιού. Σήμερα, όμως, αυτή η σχέση δοκιμάζεται από νέες κοινωνικές συνθήκες, αυξημένες απαιτήσεις και μια αισθητή αλλαγή νοοτροπίας πολλών γονέων απέναντι στο σχολείο και στους παιδαγωγούς. Από την οπτική των εκπαιδευτικών, η ανάγκη για ουσιαστική συνεργασία δεν ήταν ποτέ πιο επιτακτική. Παλαιότερα, ο παιδαγωγός αντιμετωπιζόταν ως σύμμαχος της οικογένειας και πρόσωπο με κύρος. Δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν διαφωνίες, όμως υπήρχε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον ρόλο του σχολείου. Σήμερα, αρκετοί εκπαιδευτικοί βιώνουν μια διαφορετική πραγματικότητα, συχνές αμφισβητήσεις, άμεσες απαιτήσεις, έντονη κριτική και την αντίληψη ότι ο γονέας λειτουργεί ως “πελάτης” που ζητά άμεση ικανοποίηση. Αυτό δεν αφορά όλους τους γονείς, αλλά αποτελεί τάση που εμφανίζεται ολοένα και συχνότερα. Η μεταβολή αυτή συνδέεται με πολλούς παράγοντες, οπως την πίεση της καθημερινότητας, την ανασφάλεια για το μέλλον ...

Η Μεταμόρφωση της Σκέψης μετά τα 40: Ένα Νέο Ξεκίνημα

Τα 40 είναι μια ηλικία-ορόσημο. Είναι η στιγμή που κοιτάμε πίσω για να αξιολογήσουμε τη διαδρομή μας, αλλά και μπροστά, αναρωτώμενοι αν η ζωή μας αντικατοπτρίζει τις πραγματικές μας αξίες και επιθυμίες. Αυτή η φάση συχνά συνοδεύεται από αυτοκριτική και εσωτερική αναζήτηση, μια ανάγκη να ευθυγραμμίσουμε τις επιλογές μας με το ποιοι πραγματικά είμαστε.   Προσωπική Αναγέννηση: Η Αρχή της Αλλαγής   Η αλλαγή ξεκινά από μέσα μας. Σε αυτή την ηλικία έχουμε τη σοφία να αναγνωρίσουμε τις πεποιθήσεις και τις συνήθειες που μας περιορίζουν. Ο φόβος της αποτυχίας, η ανάγκη για κοινωνική αποδοχή ή η προσκόλληση στο παρελθόν μπορεί να μας κρατούν στάσιμους. Τώρα είναι η στιγμή να απελευθερωθούμε από αυτά τα δεσμά και να υιοθετήσουμε μια πιο συνειδητή, θετική στάση ζωής.   Η προσωπική αναγέννηση δεν σημαίνει ριζικές ανατροπές από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά μικρά, σταθερά βήματα προς μια ζωή με μεγαλύτερη ισορροπία και πληρότητα. Η καλλιέργεια της ευγνωμοσύνης, η ενίσχυση της α...